ديدم درآئينه و ، آه چه اندوهي .... دلم گرفت و رفت ، هرسويي

ديدم درآئينه و ، آه چه اندوهي

دلم گرفت و رفت ، هرسويي

فکراين بود که داشتيم پرو بال

پربستم و آئينه گرفت ، زماحال

عمري بسرکرده بودم ، افسوس

بالا نپريدم و زدلدار ، چه احوال

برفي شده بود سرم ، آئينه گفت

دستي بسرت بکش ، گذاشت سال

کشتم درون کودکي هايم ، هرسوي

مات ماندم درآئينه و ، موکشته سفيد

گذرعمربه جوي ديدم و ، باريک غلام

نه بترسيم نه بلرزيم ازاين بام ، سفيد

کودکي گفت که در ده ، بالا ده ما

ميدهد پند همه را آنکه موکرد سفيد

غ..ر..آ