مستي را بها نه کرد م تا گريه کنم ، ياحسين .... گريه راهم به مست

مستي را بها نه کرد م تا گريه کنم ، ياحسين

گريه راهم به مستي بهانه کنم ، براي حسين

آمد آن ماه عزا و، داغ ما را تازکرد

آستين برچشم گرفتم و ، غم ما تازکرد

سيل اشک را روان کرديم سوي آن جانانه عشق

خرقه پوش عزا کشتيم و ، راهئ  ميخانه کرد

چشم مستان جهان همچو خراب ، مي اين خانه است

آنکه برخواب بود بيدار و راهي ، اين خانه است

اين فرات تشنه به خون و ، هرمله تشنه تر است

آسمان آخر چرا تشنه به خون ، علي اصغراست؟

سربه ني رفت آن لب ودندان ، که خورشيد پيامبربود

خيمه ها سوخت وغلام ، خرقه پوش عزاي اکمل بود

غ..ر..آ